Właściciel pływalni może odpowiadać na zasadzie ryzyka!

Pływalnia jako przedsiębiorstwo wprawiane w ruch za pomocą sił przyrody 

 To sedno kolejnej bardzo interesującej uchwały Sądu Najwyższego (z dnia 7 maja 2026 r., sygn. akt III CZP 3/26), która zapadła na gruncie przedstawionego Sądowi Najwyższemu przez Sąd Okręgowy w Poznaniu następującego zagadnienia prawnego:  

„Czy pływalnia gminna, całoroczna, mieszcząca pod jednym dachem trzy baseny (sportowy, rekreacyjny i brodzik dziecięcy) o łącznej powierzchni ok. 450 m2 i głębokości do 1,8 m, gdzie utrzymywana jest podwyższona stała temperatura wody, ponadto – znajdują się tam dodatkowe urządzenia zwiększające atrakcyjność obiektu (m.in. gejzer powietrzny, urządzenia do masażu wodnego, zjeżdżalnie, jaccuzi), jest w rozumieniu art. 435 § 1 k.c. przedsiębiorstwem wprawianym w ruch za pomocą sił przyrody?” 

Na uzasadnienie uchwały przyjdzie jeszcze poczekać, jednakże Sąd Najwyższy wprost stwierdził, iż „przedsiębiorstwem, o którym mowa w art. 435 § 1 k.c., może być pływalnia, jeżeli wchodzące w jej skład urządzenia infrastruktury rekreacyjnej lub sportowej, wprawiane w ruch za pomocą sił przyrody, są niezbędne do funkcjonowania pływalni i realizacji celów działalności gospodarczej”. 

Odpowiedzialność właściciela pływalni – na zasadzie ryzyka?

Powyższe kwestia ma fundamentalne znaczenie z punktu widzenia przypisania ewentualnej odpowiedzialności za szkodę powstałą na pływalni. Do tej pory orzecznictwo sądowe nie było jednolite w zakresie tego, czy właściciel pływalni ponosi odpowiedzialność odszkodowawczą na zasadzie winy (art. 415 k.c.) czy też na zasadzie ryzyka (art. 435 § 1 k.c.).  

Wydaje się, że powyższa uchwała nie przełamie dotychczasowej rozbieżności w orzecznictwie. Po pierwsze dlatego, że – interpretując literalnie tezę ww. uchwały – sąd rozpoznający daną sprawę każdorazowo powinien przeanalizować czy, a jeżeli tak, to według jakich kryteriów, określone urządzenia infrastruktury technicznej, które wchodzą w skład pływalni (a które jednocześnie są wprawiane w ruch za pomocą sił przyrody) należy uznać za niezbędne do jej funkcjonowania (bo tylko wówczas pływalnia mogłaby zostać uznania za przedsiębiorstwo w rozumieniu art. 435 § 1 k.c. i odpowiadać na zasadzie ryzyka).  

Z drugiej jednak strony, nie sposób nie dostrzec, że w dobie galopującego rozwoju technologicznego, niemal wszystkie przedsiębiorstwa lub zakłady wprowadzane są w ruch za pomocą sił przyrody (energii elektrycznej, gazu etc.) – zatem bezrefleksyjne przyjęcie, że każdorazowo miałyby one ponosić odpowiedzialność odszkodowawczą na zasadzie ryzyka rodziłoby znacznie poważniejsze konsekwencje praktyczne i finansowe dla ich właścicieli.   

Czekamy jednak na uzasadnienie uchwały!